ὁ μικροαστισμὸς τῆς ἀριστερᾶς

 

Στέλιος Φαϊτάκης

    Ἡ πιὸ μεγάλη, ἡ οὐσιαστικὴ Ἅλωση τοῦ ἑλλαδικοῦ ἀνθρώπου εἶναι αὐτὴ ἡ συρρίκνωση τῆς ὕπαρξης τοῦ ἑλληνικοῦ ἀνθρώπου ὡς προσώπου, αὐτὴ ἡ συρρίκνωση τοῦ Ἔρωτα ὡς παραδοσιακοῦ ἐπίκεντρου τῆς Πράξης του, ὁ θετικισμός, ὁ φετιχισμὸς τοῦ ἐμπορεύματος -ὁ καταναλωτισμός- ποὺ στρέφει μεγάλο μέρος ακόμα καὶ τῆς ἑλληνικῆς Ἀριστερᾶς στὸν οἰκονομισμό, στὴν ἀδυναμία συνειδητοποίησης ὁλικὰ τῆς ζωῆς, στὴ φτώχεια τῆς προοδευτικῆς πρακτικῆς στὴν Ἑλλάδα, στὸ πεδίο τῆς ἰδεολογίας, τῆς αἰσθητικῆς, τῆς βαθύτερης, «ἐρωτικῆς» βίωσης τῆς ζωῆς. […]

Μεγάλο μέρος τῆς Ἀριστερᾶς δὲν ἔχει μιὰ στάση -καὶ μιὰ Πράξη- ζωῆς «προσώπου», φέρεται ὡς ἀνέραστος φορέας τοῦ οἰκονομισμοῦ καὶ τοῦ θετικισμοῦ, πολέμιος κάθε «ἐρωτικῆς» στάσης καὶ Πράξης ζωῆς, κάθε συμμετοχικῆς βίωσης τῆς ζωῆς, ὅπως θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι, γιὰ νὰ γίνεται δραστική, μέσα ἀπὸ τὴ συσσώρευση ἐντός μας τῶν μεγάλων λαϊκῶν καημῶν, τοῦ πόθου, τοῦ ὁράματος τοῦ ἀνθρώπου, νὰ καρπωθεῖ, νὰ ὑποτάξει, νὰ ἐνσαρκώσει κάνοντας Ἐμεῖς τὸ Ἄλλο, τὴ διασκορπισμένη ὕλη του κόσμου. […]

Ἡ διανόηση τῆς Ἀριστερᾶς συχνὰ εἶναι μιὰ διανόηση μικροαστική, ἀτομικιστική, δίχως ταυτότητα, δίχως βιώματα, δίχως κοινωνία μὲ τὸν παραγμένο πλοῦτο, τὸ Λόγο καὶ τὴν Πράξη τόσο τοῦ νοῦ ὅσο καὶ τοῦ πρὶν συλλογικοῦ σώματός μας, δίχως τὴ γνωριμία μὲ τὴν Ἱστορία, τὴ διάρκεια τοῦ συλλογικοῦ σώματός μας.

 

Κωστὴς Μοσκώφ, Ἡ διοργάνωση τοῦ ἐπαναστατικοῦ μας ὀνείρου, ἐκδ. Καστανιώτη