φασισμὸς καὶ ὑποκρισία...

 

Χριστιανοὶ κατὰ τοῦ ναζισμοῦ

πατρίς-θρησκεία καὶ μαύρη ἐργασία

[…] Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς δικτατορίας, ἡ φυγὴ τῶν Ἑλλήνων ἐργαζόμενων πρὸς τὸ ἐξωτερικὸ ἐντείνεται. Ἐπίσης μειώνεται δραστικὰ τὸ ποσοστὸ τῶν ἐπαναπατρισμῶν. Τὰ στοιχεῖα εἶναι ἀμείλικτα: Μετὰ τὴν πτώση στὸ ποσοστὸ τῆς μετανάστευσης, ποὺ καταγράφηκε τὸ 1966, εἴχαμε νέα αὔξηση τῶν ρευμάτων πρὸς τὸ ἐξωτερικό. Τὸ 1968 ἔφυγαν 51.000 ἄτομα, τὸ ’69 91.500, τὸ ’70 93.000 καὶ τὸ 1971 62.000 (Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν, τ. ΙΣΤ´, σ. 288). Ταυτόχρονα τὸ ποσοστὸ τῆς παλιννόστησης ἔπεσε ἀπὸ τὸ 38% ποὺ κυμαινόταν κατὰ τὴ δεκαετία 1951-1960, στὸ 14% κατὰ τὴν τριετία ’67-’70 (Τὸ Βῆμα 6/7/1971).

Ἡ μεγάλη μαζικὴ φυγὴ ὀφείλεται σὲ δύο παράγοντες. Ὁ πρῶτος εἶναι πολιτικός, καὶ ὀφείλεται στὸ γενικότερο κλίμα τῆς ἔλλειψης ἐλευθεριῶν καὶ τῆς στέρησης τῶν δημοκρατικῶν δικαιωμάτων τῶν Ἑλλήνων ἐργαζόμενων. Ὁ δεύτερος εἶναι οἰκονομικός: Ὁ κατώτατος μισθὸς γιὰ μιὰ ἀνειδίκευτη ἑλληνίδα ἐργάτρια στὴ Γερμανία ἦταν 260 δρχ. ἐνῶ ἑνὸς ἀνειδίκευτου ἐργάτη 320 δρχ. Τὴν ἴδια ἐποχή, στὴν Ἑλλάδα, οἱ ἀντίστοιχοι μισθοὶ κυμαίνονταν ἀπὸ 120 μέχρι τὸ πολὺ 150 δρχ. (Τὸ Βῆμα 9/10/1971). Μεγάλη διαφορὰ ἔχουν καὶ οἱ συνθῆκες δουλειᾶς, ἡ ἀσφάλιση κ.ο.κ. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ μαρτυρία τοῦ ἀντιπροέδρου τῆς ΛΑΡΚΟ, γιὰ τὴν ἄρνηση τοῦ ἑλληνικοῦ προλεταριάτου νὰ παραμείνει ἀπασχολημένο μὲ τοὺς ὅρους δουλειᾶς ποὺ τοῦ ἐπιφυλάσσει ἡ ἑλληνικὴ βιομηχανία:Μὲ μεγάλη δυσκολία καλύπτουμε προσωρινὰ ἕνα μέρος ἀπὸ τὶς ἀνάγκες μας σὲ μεταλλωρύχους. […] Οἱ περισσότεροι ὅμως ἀπὸ τοὺς προσλαμβανόμενους φεύγουν πολὺ σύντομα καὶ ἐπιστρέφουν στὰ χωριά τους, γιατὶ δὲν μποροῦν νὰ προσαρμοσθοῦν στὶς συνθῆκες τῆς βιομηχανικῆς ἐργασίας. (Τὸ Βῆμα 4/7/1971)

[…] Ἔτσι, κατὰ τὰ τέλη τοῦ 1971, ὁ ΣΕΒ ζητάει ἐπίσημα ἀπὸ τὴν κυβέρνηση νὰ προβεῖ σὲ διακρατικὲς συμφωνίες γιὰ 10.000 ξένους ἐργαζόμενους (Τὸ Βῆμα 19/10/1972). Ἡ κυβέρνηση, βέβαια, ἔχει ἤδη ξεκαθαρίσει ὅτι δὲν προβλέπεται νὰ προβεῖ σὲ τέτοιες ἐπίσημες κινήσεις (Τὸ Βῆμα 6/5/1972). Ὡστόσο, οἱ δηλώσεις της εἶναι παραπλανητικές: Τὰ σχετικὰ δημοσιεύματα ἀναφέρουν ὅτι ἤδη στὴ χώρα ἐργάζονται 20-30 χιλιάδες ξένοι ἄνθρωποι (ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, τὸ Πακιστάν, τὴ Λιβύη, τὴν Ἰνδία κ.ἀ.), ποὺ στὴν πλειονότητά τους δὲν διαθέτουν ἄδειες ἐργασίας, καὶ ἀμείβονται μὲ πολὺ χαμηλὰ ἡμερομίσθια, δίχως ἀσφάλιση. (Τὸ Βῆμα 14/7/1974).

Καθὼς οἱ ἐργαζόμενοι αὐτοὶ ἀπορροφοῦνται στὴν ἑλληνικὴ βιομηχανία καὶ ἀρχίζουν να ἐμφανίζονται οἱ πρῶτες συνέπειες τῆς ὑποκατάστασης ντόπιας ἐργατικῆς δύναμης ἀπὸ τὴν ξένη, ἀρχίζουν καὶ οἱ πρῶτες ἀντιδράσεις, ἐνῶ δὲν λείπουν καὶ τὰ δημοσιεύματα ποὺ ἀποκαλύπτουν τὶς ἄθλιες συνθῆκες διαβίωσής τους, τὰ πρῶτα προβλήματα στὴ γειτονιά κ.ο.κ. (Τὸ Βῆμα 11/2/1973). Τὸν Ἰούνιο τοῦ 1974, τὸ Ἐργατικὸ Κέντρο Ἀθήνας κρούει τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιὰ τὴ συμπαιγνία τῆς δικτατορίας καὶ τῶν μεγαλοβιομηχάνων, ὑποστηρίζοντας ὅτι ἡ «εὔκολη λύση» τῆς ἐκμετάλλευσης τῶν ξένων ἐργατῶν ρίχνει κι ἄλλο τὰ ἡμερομίσθια καὶ ἐξαναγκάζει τοὺς Ἕλληνες στὴ μετανάστευση, καὶ ζητᾶ τὴ νομιμοποίησή τους. […]

Ποιὸς νὰ τὸ φανταζόταν, λοιπόν, ὅτι ἡ δικτατορία θὰ ἦταν ἐκείνη ποὺ θὰ ἐγκαινίαζε τὴ συστηματικὴ χρησιμοποίηση τῆς παράνομης ἐργασίας τῶν μεταναστῶν, ὡς ἐργαλεῖο ὑποκατάστασης τῆς ἀνύπαρκτης οἰκονομικῆς πολιτικῆς της; […]

Γιώργου Ρακκᾶ, Πατρίς-Θρησκεία καὶ Μαύρη Ἐργασία, περ. Ἄρδην, τ. 90, Ἰούνιος-Αὔγουστος 2012  

φασισμός - ἀπὸ τὸν χῶρο στὸν Χῶρο

Εἶμαι αὐτὸς ποὺ ἀγαπάω

καὶ αὐτὸς ποὺ ἀγαπάω

εἶναι ἐγώ»

-          εἶπε ὁ Μανσοὺρ ἀλ Χαλάλ, καὶ τὸν σταυρώσανε…

περπατοῦσα στοὺς δέκα γαλαξίες

ἀνάμεσα σὲ μένα καὶ σὲ Ἐμένα,

ὅταν μὲ φώναξες «ἐσύ, ἐγώ»

-          καὶ ξάπλωσα στὰ πόδια σου ἑπτὰ χιλιετίες…

Εἶμαι ὁ Γιαζὶ Ἀλ Μπισταμπί,

ὁ Μαβλανὰ Τζαλλαλουντὶν Ρουμί,

ὁ Ἰσαὰκ τῆς Νινεβῆ,

εἶμαι χιλιάδες

ἀπὸ τὸ Στάλινγκραντ καὶ τὴν Καισαριανή,

τὸ Κουτλουμούσι, τὴν Μακρόνησο,

τὴν Μονὴ τοῦ Σταυρονικήτα

καὶ τὸν τεκὲ τῶν Μπεκτασὶ δερβίσηδων

στὶς ὄχθες τοῦ Πηνειοῦ, στὸ Χασὰν Μπαμπᾶ…

(Ποιήματα ε´)  

Καὶ στὸν χριστιανικὸ κόσμο ὑπάρχουν φονταμενταλιστές, στὸν χριστιανικὸ κόσμο ὑπάρχουν καὶ φασίστες. Ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ ἐπιβάλλανε τὴν ἀποικιοκρατία. Παντοῦ ὑπάρχουν ὑπερβολές. Παντοῦ ὑπάρχουν φανατικοί, ἀλλὰ κατὰ κανένα τρόπο τὸ Ἰσλὰμ δὲν εἶναι φανατικὸ ἀφοῦ βασίζεται κατὰ μεγάλο μέρος στὸν ἑλληνιστικὸ πολιτισμό. Στὸ Μεσαίωνα, περισσότερο προστάτευε τὸ Ἰσλὰμ τοὺς ἑβραίους καὶ τοὺς χριστιανοὺς παρὰ οἱ χριστιανοὶ ποὺ καίγανε στὴν πυρὰ κάθε ἄλλη ἄποψη, ἀκόμη καὶ χριστιανικὴ ἐκτὸς γραμμῆς. Δὲν μποροῦμε νὰ ταυτίζουμε μιὰ φανατικὴ ἐκφορὰ ἑνὸς χώρου μὲ τὸν Χῶρο…     

Κωστῆ Μοσκώφ, Ρήσεις, περ. Ὁδὸς Πανός, τ. 118, 2002

ὁ ἐκφυλισμὸς τῆς ἐπαναστατικῆς δράσης

[…] Ὁ αναρχισμός, ἀπὸ κίνημα ἰσότητας καὶ δικαιοσύνης, ταυτίζεται μὲ δολοφονικὲς ἐνέργειες ἀπό τοὺς πολέμιούς του καὶ μέχρι σήμερα δὲν ἔχει μπορέσει νὰ ξεφύγει ἀπὸ αὐτὴν τὴ ρετσινιά. Σὲ αὐτὸ δὲν εἶναι ἄμοιροι εὐθυνῶν καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἀναρχικοί. Δομικά, αὐτὰ τὰ κινήματα δὲν ἦταν διαφορετικὰ ἀπὸ τὰ ἔνοπλα ἀκροδεξιὰ κινήματα τῶν ΗΠΑ, καὶ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὴν Κοὺ Κλοὺξ Κλάν, ποὺ χρησιμοποίησε τὶς ἴδιες μεθόδους. Αὐτὸ ποὺ ἄλλαζε ἦταν ὁ στόχος. Στὴ περίπτωση τῆς Ἀκροδεξιᾶς τῶν ΗΠΑ, στόχος ἦταν οἱ μαύροι. Στὴν περίπτωση τῶν ἔνοπλων ἐπαναστατικῶν ὀμάδων ἦταν στελέχη τοῦ κατεστημένου, ἄσχετα ἂν ἦταν ἔνοχοι ἢ ἀθῶοι. Καὶ ἐδῶ ἐπικράτησε ἡ φασιστικὴ ἀντίληψη τῆς συλλογικῆς εὐθύνης. Ξεπέρασαν ἔτσι καὶ τοὺς ἴδιους τοὺς νόμους τοῦ κάθε ὁλοκληρωτικοῦ κράτους. Ἐκεῖ κάποια δίκη ἢ κάποιο στρατοδικεῖο στηνόταν, ἔστω καὶ γιὰ τὰ μάτια. Σ’ αὐτὲς τὶς ὀμάδες δὲν χρειαζόταν τίποτα. Ἀποφάσιζαν ποιὸς ἦταν ὁ ἔχθρὸς καὶ τὸν ἐκτελοῦσαν, ξεπερνώντας καὶ τὴν ἴδια τὴ μαφία στὴν ὁποία ποτὲ δὲν ἴσχυσε ἡ συλλογικὴ εὐθύνη. Τὸ θύμα πάντοτε ἦταν συγκεκριμένο. Στοὺς «δικούς μας ἐπαναστάτες» ἰσχύει ἡ συλλογικὴ εὐθύνη. Καὶ κατὰ τὰ πρότυπα τῶν ναζὶ δημιουργοῦν «Καλάβρυτα» στὸ μέτρο τοῦ δυνατοῦ. Καὶ ἐφαρμόζουν τὴν ἀρχὴ τοῦ «συλλογικοῦ ὑποσυνείδητου», ποὺ σημαίνει πὼς ὅλοι εἶναι ἔνοχοι. […]

Περικλῆς Κοροβέσης Τὶ εἶναι ἐν τέλει ἡ πολιτικὴ βία; Ἰούλης 2010

http://politikiviadiapyron.wordpress.com/2010/10/11/korovesis-2/

ἡ ἀνέραστη ἐπαρχία τοῦ φασισμοῦ

Φασισμὸς δὲν εἶναι μόνο ἡ ἀνοικτὴ δικτατορία τοῦ μεγάλου κεφαλαίου, ποὺ μὲ τὴ δυνατότητα ὑπερεκμετάλλευσης τῶν ἐργατῶν δίνει τὴ δυνατότητα τῶν παροχῶν ˗καὶ ἔτσι στήριξής της- καὶ στὰ μικροαστικὰ στρώματα χωριοῦ καὶ πόλης…

Φασισμὸς εἶναι καὶ ἡ καθημερινὴ πρακτικὴ τῆς αὐταρχικῆς συμπεριφορᾶς τοῦ Ἐγὼ ὡς πρὸς τὸν Ἄλλο, αὐταρχικῆς συμπεριφορᾶς ποὺ βασίζεται στὴν ὑπερεκμετάλλευση τῆς ἀδυναμίας τοῦ πλησίον τοῦ Ἄλλου – τοῦ γονιοῦ πρὸς τὸ παιδὶ ἀλλὰ καὶ τοῦ παιδιοῦ πρὸς τὸ γονιό, τοῦ ἄνδρα πρὸς τὴ γυναίκα ἀλλὰ καὶ τῆς γυναίκας πρὸς τὸν ἄνδρα, τοῦ καθημερινοῦ δίπλα μας πιὸ καπάτσου, πιὸ ξυπνοῦ, πιὸ ἀδίστακτου, ποὺ ἐκμεταλλεύεται τὴν ἀγαθότητα ἢ τὴ λογικὴ τοῦ Ἄλλου. Φασισμὸς εἶναι ἡ μονοδιάστατη καὶ ἐμπαθὴς χρήση τοῦ Λόγου τοῦ Ἄλλου, εἶναι νὰ εἶσαι ἀδίστακτος τὴ στιγμὴ ποὺ εἶσαι ὁ δυνατός, νὰ συντρίβεις δίχως ἀγάπη τὸν Ἄλλο ὅταν δὲν μπορεῖ νὰ ἀμυνθεῖ ὴ δὲν θέλει… Καὶ φασισμὸς εἶναι ἡ ἐκμετάλλευση τῆς πιὸ ἀνθρώπινης ἀδυναμίας - ἡ ἐκμετάλλευση τοῦ ἀπελπισμένα, παραδομένα, ἐρωτευμένου Ἄλλου…

[…] Ὁ φασισμὸς ἐκφράζεται ὡς καθημερινὴ συμπεριφορὰ ποὺ ἀκινητοποιεῖ τὶς ἀντιστάσεις τοῦ Ἄλλου, ὄχι γιὰ νὰ τὸν κερδίσει ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν συντρίψει, ὄχι γιὰ νὰ προκαλέσει τὴ συναινετική του συνάντηση ἀλλὰ γιὰ νὰ προκαλέσει τὸν ἀφανισμό του καθὼς βλέπει τὸν Ἄλλο ὡς τὸ διαρκῆ του ἐχθρό.

[…] Στὸν τρομοκρατικὸ Λόγο –κυρίαρχο Λόγο τοῦ σήμερα- ὁ καθένας ἐμμένει στὰ 100% κάποιου δικαίου του, δίχως νὰ συνειδητοποιεῖ πὼς ἡ ἀλήθεα εἶναι πάντοτε μιὰ σχετικότητα ἱστορικὴ καὶ διαλεκτική. Ἡμιμορφωμένοι, ἄλλωστε, δίχως αἰσθαντικότητα καὶ ἐνόραση, ἀνέρωτοι καὶ ἀνέραστοι ˗ προϊόντα μιᾶς παιδείας ἀνάπηρης ποὺ τοὺς παρέχει δύσκολα τὸ σύστημα, προϊόντα ἀκόμα μιᾶς μικροαστικῆς, μετὰ τὴν ἐφηβεία συμβιβασμένης ζωῆς, πολλοὶ διανοούμενοι τοῦ νεοελληνικοῦ μας σήμερα, ἐλάσσονες ὑποτελεῖς στὴν ἄρχουσά μας τάξη καὶ στὰ ὁράματα ποὺ τοὺς ταΐζει, μπερδεύουν τὴν πραγματικότητα μὲ τὴν ὀργανικὴ ἀναπηρία τους ˗τὰ μαθηματικὰ μὲ τὴν ἱστορία ἢ τὴ φιλοσοφία, τὸ θετικισμὸ μὲ τὴ δημιουργία, τὴν «ἐπαρχία» τους μὲ τὸν σύνολο κόσμο˗ ἀνίκανοι νὰ δοῦν τὴ ζωὴ ὡς διαλεκτικὴ ἑνότητα τοῦ Ἐγὼ μὲ τὸν Ἄλλο, ἀνίκανοι νὰ ἐπεκτείνουν τὸ ἀντικείμενο τῆς μελέτης τους ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους, ἀνίκανοι νὰ μεταχειριστοῦν τὴ φαντασία τους γιὰ νὰ κατανοήσουν τὸ Ἄλλο καὶ τὸν Ἄλλον. […]

Κωστῆ Μοσκώφ, Λαϊκισμὸς ἢ πρωτοπορία; Δοκίμια III, Ἀθήνα 1985.