Ἐνσάρκωση - ἡ ἱστορία ὡς διάλογος

[…] Αὐτὸ τὸ θαῦμα ποὺ εἶναι τὸ δόγμα τῆς Χαλκηδόνας: ἀπόλυτος σεβασμὸς στὴν ἀνθρωπινότητα, στὴν ἱστορικότητα, στὴν ὑλικότητα καὶ στὴν σωματικότητα, στὴν ἀπόλυτη ἕνωσή της μὲ τὴν θεότητα. Νὰ μπορῶ δηλαδὴ ἐγὼ νὰ ὑπάρχω ὁλόκληρος μέσα στὴν σχέση αὐτή. Νὰ μπορῶ νὰ φτιάξω ἱστορία καὶ πολιτισμὸ ἐκεῖ μέσα. Νὰ μπορεῖ νὰ ξαναρχίσει διαλογικὰ καὶ συν-ενεργητικὰ ἡ ἀνθρώπινη ἱστορία, διότι αὐτὸ εἶναι ἡ Ἐνσάρκωση. Εἶναι στὴν πραγματικότητα ἡ ἀρχὴ τῆς πραγματικῆς ἱστορίας καὶ ὄχι τὸ τέλος. Δὲν εἶναι τὸ τέλος μίας πράξης συγγνώμης καὶ ἐξιλέωσης. Δὲν εἶναι τὸ τέλος μίας πράξης φυγῆς ἀπ’ τὸν κόσμο. […]

Μπορῶ νὰ ζῶ, νὰ τρώω, νὰ κοιμᾶμαι, νὰ ἐρωτεύομαι, νὰ ἐπαναστατῶ ἐν Θεῷ. Αὐτὸ εἶναι ὁ Χριστός. […]

Αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἀναστατώνει κάθε ἀνθρώπινη, κτιστοκεντρικὴ θεώρηση τῶν πραγμάτων. Γι’ αὐτὸ καὶ ἄνθρωποι πονεμένοι, ἀπελπισμένοι, ἀβέβαιοι καὶ διαρραγέντες, ἐσωτερικὰ συντετριμμένοι, καταλαβαίνουν καλύτερα τὴν Ἐνσάρκωση καὶ τὶ μέγα γεγονὸς εἶναι. Δὲν τὸ ἔχει ἀφομοιώσει ἀκόμα τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἡ ἀνθρωπότητα. Εἶναι ἀκριβῶς ἡ αἴσθηση ὅτι εἶμαι ἀποδεκτὸς σὲ κάθε σημεῖο τοῦ εἶναι μου ἀπ’ τὸν Θεό· καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ ὅτι γιὰ κάθε κομμάτι τοῦ εἶναι μου ὁ Θεὸς ἔχει ἕνα δικό Του δρόμο, ἐνέργεια νὰ προσφέρει. Εἶναι ἑνωμένος μὲ κάθε τμῆμα μου. […]

Ἔ, αὐτὸ τὸ πράγμα κάνει ὁ Χριστός. Αὐτὸ ἀκριβῶς. Τὸ ἀδιανόητο: ἔρχεται, ἐγκαταλείποντας τὰ πάντα -«οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, ἀλλ’ ἑαυτὸν ἐκένωσεν μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος» (Φιλιπ. 2, 6-7)-, καὶ ξαφνικὰ μετακενώνει ὅλη τὴν Θεότητα στὴν πραγματικότητα τὴ δική μας. Γι’ αὐτὸ ἡ ἀνθρώπινη πραγματικότητα μπορεῖ νὰ γίνει θεία τώρα πλέον. Μπορεῖς νὰ τὸν φᾶς αὐτὸν τὸν Θεῖον Ἄνθρωπο. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι τὸ κορυφαῖο μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχει νὰ κάνει μὲ βρώση καὶ πόση. «Λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμα μου». Εἶναι σὰν νὰ λέει ὁ Χριστός: «Σοῦ μιλάω ἐκ τῶν ἔσω. Εἶμαι ἐσύ».

π. Νικόλαος Λουδοβῖκος, Ἡ ἱστορία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου, Ἅγιον Ὅρος ³2016 

G. F. Ηändel - Messiah

θυσία

Theodore Robinson, Η κοιλάδα της Arconville

    […] Ἡ θυσία εἶναι ἡ ἀνάλωση τοῦ ἀνθρώπινου ὄντος στὴ διαφύλαξη τῆς ἀνάγκης τοῦ Εἶναι γιὰ τὰ ὄντα - μιὰ ἀνάλωση ἀπαλλαγμένη ἀπὸ κάθε καταναγκασμό, καθὼς ἔχει ἐγερθεῖ μέσα ἀπὸ τὴν ἄβυσσο τῆς ἐλευθερίας. Στὴ θυσία τελεῖται ἡ κρυφὴ εὐχαριστία, ποὺ μόνη τιμᾶ τὴν χάριν τοῦ Εἶναι· ὡς τέτοια (χάρις) ἔχει ἐναποτεθεῖ τὸ Εἶναι στὴν οὐσία τοῦ ἀνθρώπου μέσα στὴ σκέψη, ὥστε ὁ ἄνθρωπος, σχετιζόμενος μὲ τὸ Εἶναι, νὰ ἀναλαμβάνει τὴ φρούρηση τοῦ Εἶναι. […]

Ἡ θυσία εἶναι ὁ ἀποχωρισμὸς ἀπὸ τὰ ὄντα, καθ’ ὁδὸν πρὸς τὴν διαφύλαξη τῆς εὔνοιας τοῦ Εἶναι. Ἡ θυσία μπορεῖ μὲν νὰ προετοιμάζεται καὶ νὰ ἐξυπηρετεῖται ἀπὸ τὴν ἐργασία καὶ τὴν ἀπόδοση ἐν μέσῳ τῶν ὄντων, οὐδέποτε ὅμως ἐκπληρώνεται μέσῳ αὐτῶν. […] ἡ θυσία δὲν ἀνέχεται κανέναν ὑπολογισμὸ ποὺ θὰ τὴν ἀποτιμοῦσε κάθε φορὰ ὡς ὠφέλιμη ἢ περιττή, ἀνάλογα μὲ τὸ πόσο ὑψηλὲς ἢ χαμηλὲς εἶναι οἱ ἐπιδιώξεις. Τέτοιες ἀποτιμήσεις παραμορφώνουν τὴν οὐσία τῆς θυσίας. Ὁ ἐθισμὸς στὶς ἐπιδιώξεις ταράσσει τὴ διαύγεια τῆς πρόθυμης γιὰ ἀγωνία αἰδοῦς τῆς αὐτοθυσίας, ποὺ ἐπιδιώκει τὴ γειτνίαση μὲ τὸ Ἀκατάλυτο. […]

Martin Heidegger, Τὶ εἶναι μεταφυσική;, προλεγόμενα-μετάφραση-σχόλια Π.Κ. Θανασᾶς, Ἀθήνα, ⁷2015, ἐκδ. Πατάκη

ἀστικὴ ἠθικὴ και Εὐαγγέλιο

Τὰ γὰρ ἐν τῷ κόσμῳ πράγματά τε καὶ χρήματα κοινὰ τῶν πάντων ἐστίν

Ἅγιος Συμεὼν ὁ νέος Θεολόγος, Κατήχηση 9, 92

George Grosz

[…] Ἐδῶ βρίσκεται ἡ βαθύτατη οὐσία τῆς ἀστικῆς συνείδησης, κάθε ἀστικῆς ἠθικότητας. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ τονίσουμε ἐδῶ τὸν βαθμὸ στὸν ὁποῖο ἡ ἠθικότητα αὐτὴ ἔρχεται σὲ ἀντίφαση πρὸς τὶς βασικὲς ἀρχὲς τοῦ χριστιανισμοῦ, ὁ ὁποῖος, περιφρονώντας τὰ καλὰ αὐτοῦ τοῦ κόσμου (τὰ Εὐαγγέλια εἶναι ποὺ δίνουν ἔμφαση στὴν περιφρόνηση τῶν καλῶν πραγμάτων αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἐνῶ οἱ κήρυκες τῶν Εὐαγγελίων ἀπέχουν πολὺ ἀπὸ τοῦ νὰ τὰ περιφρονοῦν), ἀπαγορεύει τὴ συγκέντρωση ἐπίγειων θησαυρῶν, ἐπειδή, ὅπως λέει, «ἐκεῖ ποὺ εἶναι ὁ θησαυρός σου ἐκεῖ θὰ εἶναι καὶ ἡ καρδιά σου»· τὰ Εὐαγγέλια εἶναι ποὺ μᾶς διατάζουν νὰ μιμηθοῦμε τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ, ποὺ οὔτε δουλεύουν οὔτε σπέρνουν, ἀλλὰ ζοῦν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο.

Πάντα θαύμαζα τὴν ἐκπληκτικὴ ἱκανότητα τῶν προτεσταντῶν νὰ διαβάζουν τὰ λόγια τῶν Εὐαγγελίων μὲ τὸν δικό τους τρόπο, νὰ κάνουν τὶς δουλειές τους καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ νὰ θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους εἰλικρινῆ χριστιανό. Θὰ τοὺς ἀφήσουμε πάντως στὴν ἄκρη. Ἐξετάστε ὅμως προσεκτικὰ ὣς τὶς πιὸ μικρὲς λεπτομέρειες τὶς ἀστικὲς κοινωνικὲς σχέσεις, κοινωνικὲς καὶ ἰδιωτικές, τὰ λόγια καὶ τὶς πράξεις τῆς μπουρζουαζίας, ὅλων τῶν χωρῶν – καὶ θὰ βρεῖτε σὲ ὅλες τὴ βαθιὰ φυτεμένη ἁπλοϊκὴ καὶ βασικὴ πεποίθηση ὅτι ἔντιμος ἄνθρωπος, ἠθικὸς ἄνθρωπος, εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ξέρει πῶς νὰ ἀποκτᾶ, νὰ διατηρεῖ καὶ νὰ αὐξάνει τὴν ἰδιοκτησία, καὶ ὅτι ἕνας κάτοχος ἰδιοκτησίας εἶναι ὁ μόνος ποὺ ἀξίζει σεβασμό. […]

Μιχαὴλ Μπακούνιν, Φιλοσοφία, Θρησκεία, Ἠθική, μτφρ. Ζήσης Σαρίκας, ἐκδ. Πανοπτικόν, Θεσσαλονίκη ²2009

ἡ... «ἀποστασία»

[…] Ὁ Μὰρξ δὲν μποροῦσε βέβαια νὰ φανταστεῖ ὅτι τὸ καθεστὼς ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ἐπιβληθεῖ στὸ ὄνομά του πάνω στὸ μισὸ σχεδὸν πληθυσμὸ τῆς γῆς, ἐπρόκειτο νὰ ξαναφέρει στὴ ζωὴ τὸν «ἀσιατικὸ τρόπο παραγωγῆς» συνδυάζοντάς τον μὲ τὶς πιὸ πρωτόγονες μορφὲς τῆς καπιταλιστικῆς ἐκμετάλλευσης. Ἀλλ’ ἂν δὲν μπόρεσε νὰ προβλέψει τὸ τὶ εἴδους προπαγανδιστικὴ ἀπάτη ἐπρόκειτο νὰ περιβάλει τὸ ὁλοκληρωτικὸ καθεστώς, ὁ Μὰρξ πρόλαβε τουλάχιστον νὰ δείξει ὅτι ἡ κρατικοποίηση τῶν παραγωγικῶν μέσων ὄχι μόνο δὲν σημαίνει ἀφ’ ἑαυτῆς τὴν κατάργηση τῶν τάξεων, ἀλλὰ καὶ ὅτι μπορεῖ ἐπὶ πλέον ν’ ἀποτελεῖ μιὰ ἀκραία μορφὴ ἐκμετάλλευσης τῶν ἐργαζομένων τάξεων. […]

«Ὅσο περισσότερες παραγωγικὲς δυνάμεις περνᾶν στὴν ἰδιοκτησία τοῦ κράτους, ἔλεγε ὁ Engels τὸ 1877, τόσο περισσότερο τὸ κράτος γίνεται ἕνας πραγματικὸς συλλογικὸς καπιταλιστὴς (Gesamtkapitalist) καὶ τόσο περισσότερο ἐκμεταλλεύεται τοὺς πολῖτες του. Γιατὶ οἱ ἐργαζόμενοι μένουν μισθωτοὶ προλετάριοι».

[…] πρὶν ἀπὸ τὸ 1930, γιὰ τοὺς μαρξιστὲς ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, ἡ κρατικοποίηση τῆς ὁλότητας τῶν παραγωγικῶν μέσων ὄχι μόνο δὲν ἦταν ἀπόδειξη ἢ ἐγγύηση τοῦ σοσιαλιστικοῦ χαραχτήρα τῆς οἰκονομίας, ἀλλὰ τοὐναντίον σήμαινε μιὰ ριζικὴ ἐπιδείνωση τῶν ταξικῶν ἀνταγωνισμῶν. Ἀντίθετα, τὸ 1930, στὴν ἐποχὴ ὅπου ἡ ὁλοκληρωτικὴ κρατικοποίηση τῶν παραγωγικῶν μέσων ἔγινε πραγματικὰ ἕνα τετελεσμένο γεγονός, ὅταν ὁ Burnham ἔδειξε ὅτι τὸ γεγονὸς αὐτὸ σήμαινε τὴ μεταμόρφωση τῆς γραφειοκρατίας σὲ ἄρχουσα τάξη, μιὰ ριζικὴ ἀλλαγὴ τῆς κοινωνικῆς ὀργάνωσης, τοῦ τρόπου τῆς παραγωγῆς καὶ τῆς δυναμικῆς τῆς οἰκονομίας, οἱ «ὀρθόδοξοι» μαρξιστές, ἀπὸ τοὺς «συμπαθοῦντες» μέχρι τὸν Τρότσκι, εἶδαν μέσα στὴν ἰδέα τῆς managerial revolution μιὰ ἀπαράδεκτη «ἀποστασία»!... […]

Κώστας Παπαϊωάννου, Ὁ μαρξισμὸς σὰν ἰδεολογία, ἐκδ. Κομμούνα, Ἀθήνα 1988

οἱ ἀναχόρταγοι

φωτογραφία Ἀντρέι Ταρκόφσκι

[…] ―Νὰ κάμῃς νόμο-τρόπο*¹, λέω ᾽γώ, ν᾽ ἀγοράσῃς ἕνα σπιτότοπο ἀπάνω στὰ Κοτρώνια, ἢ στὰ Γελαδάδικα, ἢ στὸν Ἀπάνω Μαχαλᾶ, νὰ χτίσετε κανένα σπιτάκι, νὰ μὴ σᾶς πατῇ τὸ νερό.

Ἡ χήρα ἔλαβε τὸν λόγον:

―Καλὰ τὸ λές, γείτονα, μὰ κεῖνος ὁ νταβατζής*² μας ὁ Ξυγκάκιας, τοῦ χρωστοῦμε, λέει, δὲν ξέρω πόσα γίνονται, τριακόσιες δραχμές, ὅλο τὸ διάφορο-κεφάλι*³, τὸ διάφορο-κεφάλι… κι ἂς τοῦ πληρώναμε ταχτικὰ τὸ διάφορο, μόνο δυὸ χρονιὲς δὲν τοῦ πληρώσαμε… Θὰ μᾶς ἔχῃ πάρει ἄλλα τόσα κι ἄλλα τόσα, κι ἀκόμα δῶσ᾽ του, τὸ διάφορο-κεφάλι του… κ᾽ ἐφοβέριζε νὰ μᾶς βγάλῃ ἀπὸ τὸ σπίτι, νὰ μᾶς τὸ πουλήσῃ στὴ δημοπρασία… καὶ μᾶς εἶπε τὶς προάλλες, θὰ πέσῃ, μᾶς εἶπε, τὸ σπίτι νὰ μᾶς πλακώσῃ… Νά ποὺ ἔπεσε τώρα, ἂς τὸ χαρῇ… Δὲν ἔστελνε δὰ σήμερα κανένα κλήτορα ἢ κανένα ταχτικὸ νὰ μᾶς βγάλῃ ἀπ᾽ τὸ σπίτι, μεγάλη χάρη θὰ μᾶς ἔκανε… ὅλοι μας δυὸ πῆχες τόπο θὰ χρειαστοῦμε γιὰ νὰ μᾶς θάψουν… Ἂς χορτάσουν πλιὰ οἱ ἀναχόρταγοι… […]

 Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Τὸ σπιτάκι στὸ λιβάδι, Ἅπαντα, τ. 3, κριτικὴ ἔκδοση Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος, ἐκδ. Δόμος, Ἀθήνα 1984

⃰ ¹ τὰ ἀδύνατα δυνατὰ

⃰ ² ἐκεῖνος ποὺ ἀπαιτεῖ πιεστικὰ

⃰ ³ ἀνατοκισμὸς

κίνημα καὶ ἐπιβολὴ

Ενάντια στον ανταγωνισμό, η αλληλεγγύη: 

Να διώξουμε από το κίνημα ό,τι αναπαράγει τον κόσμο της δύναμης και της επιβολής

ἀνακοίνωση ἀναρχοσυνδικαλιστικῆς πρωτοβουλιας ΡΟΣΙΝΑΝΤΕ

19 Νοεμβρίου 2017

Η Νατάσα Τσουκαλά, δικηγόρος που βρέθηκε για πολλά χρόνια στο πλευρό των καταπιεσμένων και των θυμάτων καταστολής, δίνει μάχη για τη ζωή της στον Ευαγγελισμό. Ακόμα κι αν την κερδίσει είναι πολύ πιθανό να μην καταφέρει να σώσει το πόδι της.

Το χτύπημα που δέχθηκε η Νατάσα Τσουκαλά δεν ήταν ένα εκδικητικό χτύπημα από αστυνομικό, δεν ήταν αποτέλεσμα ενέδρας που έστησαν ακροδεξιοί φασίστες. ‘Ηταν αποτέλεσμα μια φωτοβολίδας που έπεσε σε ευθεία βολή μέσα σε κατοικημένη περιοχή, από κάποιο μέλος από τις ομάδες αυτές που εδώ και κάποιον καιρό επιχειρούν με την ανοχή μεγάλου τμήματος του κινήματος να εκκενώσουν τον  αναρχισμό από όλο το ανθρωπιστικό, αλληλέγγυο, κοινωνικό και ελευθεριακό περιεχόμενό του.

Θα ήμασταν ανειλικρινείς αν παριστάναμε ότι πέσαμε από τα σύννεφα. Είναι αρκετά χρόνια τώρα που ομάδες που αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικές λειτουργούν σε αντίθεση με κάθε αρχή της ελευθεριακής και της αναρχικής σκέψης:

Εκεί όπου ο αναρχισμός προτάσσει την αλληλεγγύη, αυτές προτάσσουν τον ανταγωνισμό.

Εκεί όπου ο αναρχισμός προτάσσει την κοινωνικότητα, αυτοί προτάσσουν τον ατομικισμό.

Εκεί όπου ο αναρχισμός προτάσσει την σύνθεση και τη δημιουργία, αυτοί προτάσσουν την τυφλή βία και τον μιλιταρισμό.

Εκεί που ο αναρχισμός προτάσσει την ελευθερία και τη ζωή, αυτοί προτάσσουν τον κυνισμό, τη συνωμοσία, την «αποτελεσματικότητα» και τη λατρεία της δύναμης.

Τις είδαμε να δρουν τον Σεπτέμβριο του 2014 στο Κερατσίνι, όταν κόντεψαν να σκοτώσουν την συντρόφισσα Κ.Κ., χτυπώντας την με λοστό στο κεφάλι επειδή διαφωνούσε με το σπάσιμο των… ΚΕΠ. Τις είδαμε να επιτίθενται σε εκδηλώσεις και πάρτι αντικαπιταλιστικών οργανώσεων, χτυπώντας γυναίκες, συντρόφισσες και συντρόφους για να πάρουν το ταμείο. Τις είδαμε να επιτίθενται σε συντρόφισσες και συντρόφους που έστηναν τα τραπεζάκια τους στο Πολυτεχνείο του 2015. Τις είδαμε και στο τριήμερο του Πολυτεχνείου, να αποκλείουν τις υπόλοιπες τάσεις από τον χώρο και να πετάνε πέτρες σε όποιον πλησιάζε το στρατόπεδό τους.

Τις είδαμε κυρίως, να υπερασπίζονται κατά κανόνα με υπερηφάνεια τη δράση τους την επόμενη μέρα. Όπως χθες και σήμερα, με το ναζιστικής προέλευσης και απύθμενης χυδαιότητας επιχείρημα της «παράπλευρης απώλειας» ή με την ελεεινή γκεμπελίστικη απόπειρα να παρουσιάσουν τη Νατάσα Τσουκαλά ως συνεργάτιδα της αστυνομίας.

Η εικόνα που κυκλοφόρησε από τον βαρύ τραυματισμό της Νατάσας Τσουκαλά, δεν αφήνει κανένα περιθώριο στην αμφιβολία: οι ομάδες αυτές λειτουργούν με απόλυτη αδιαφορία προς την ανθρώπινη ζωή, που είναι το μέτρο κάθε ελευθεριακής και εξεγερτικής αντίληψης, προκειμένουν να επιδοθούν σε ασκήσεις δύναμης, επιβολής, κυριαρχίας και εξουσίας. Οι ομάδες αυτές δεν αντιμάχονται το Κράτος, λειτουργούν ως ένα εν δυνάμει Κράτος που διεκδικεί την αυθαίρετη εξουσία για λογαριασμό τους.

Δεν έχει απομείνει καμία απολύτως δικαιολογία για να συνεχιστεί η ανοχή του κινήματος απέναντι σε αυτές τις ομάδες. Η πρακτική τους προσβάλει, συκοφαντεί, αδυνατίζει και ντροπιάζει το κοινωνικό και το ελευθεριακό κίνημα και κάθε αγώνα για μια κοινωνία χωρίς επιβολή. Η μοναδική τους συνεισφορά είναι η σχετικοποίηση της καταστολής, σαν αυτή που είδαμε να εκτυλίσσεται από τις αστυνομικές δυνάμεις το βράδυ της Παρασκευής, απέναντι σε διαδηλωτές που επέστρεφαν από την πορεία στη λεωφόρο Αλεξάνδρας και απέναντι στην γειτονιά των Εξαρχείων, που πέρα από τη δυσφήμιση των ΜΜΕ και των πολιτικών παπαγάλων έχει κάθε τόσο να αντιμετωπίσει και την εισβολή των ΜΑΤ εν είδει κατοχικού στρατού.

Η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε καλεί κάθε ελευθεριακή και αντικαπιταλιστική οργάνωση, κάθε άνθρωπο που παλεύει για την ελευθερία, σε συντονισμό για την αυτοάμυνα του κινήματος, τόσο απέναντι στην κρατική καταστολή που παραμένει η ίδια είτε κυβερνά η «Δεξιά» είτε κυβερνά η «Αριστερά» όσο και απέναντι σε φαινόμενα αντικοινωνικής βίας, περιφρόνησης της ανθρώπινης ζωής και απόπειρας να υποκατασταθούν οι κοινωνικές διεργασίες από έναν ατελείωτο τυφλό μιλιταρισμό.

Βρισκόμαστε στο πλάι της Νατάσας Τσουκαλά και κάθε ενός από τα εκατοντάδες θύματα της αστυνομικής βίας της Παρασκευής 17/11.

-Ενάντια στον ανταγωνισμό, η αλληλεγγύη.

-Περιφρουρούμε τις ελευθεριακές και κοινωνικές αρχές του κινήματος, από απόπειρες εκτροπής προς τη λατρεία της δύναμης και τον μιλιταρισμό.

-Οργανωνόμαστε απέναντι στη φτώχεια, την καταστολή και κάθε είδος επιβολής και κυριαρχίας.

-Παλεύουμε για την οριζόντια ελευθεριακή οργάνωση των καταπιεσμένων σε κάθε χώρο δουλειάς, κάθε αμφιθέατρο και κάθε γειτονιά.

-Για την ελευθερία του καθενός και την ισότητα όλων.