Jean Phillipe Rameau - Les Indes galantes

 

φασισμὸς καὶ ὑποκρισία...

 

Ἡ ἀνακοίνωση τῆς Συντονιστικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν φοιτητῶν 16/11/1973

 

    […] Πρωταρχικὴ προϋπόθεση γιὰ τὴν ἐπίλυση ὅλων τῶν λαϊκῶν προβλημάτων θεωροῦμε τὴν ἄμεση παύση τοῦ τυραννικοῦ καθεστῶτος τῆς Χούντας καὶ τὴν παράλληλη ἐγκαθίδρυση τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας.

Ἡ ἐγκαθίδρυση τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας συνδέεται ἀναπόσπαστα μὲ τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία ἀπὸ τὰ ξένα συμφέροντα, ποὺ χρόνια στήριζαν τὴν τυραννία στὴ χώρα μας. […]

Ἑλληνικὲ λαέ, ὁ ἀγώνας γύρω ἀπὸ τὴ λαϊκὴ κυριαρχία καὶ τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία σήμερα συνίσταται στὶς ἄμεσες μαζικὲς διεκδικήσεις, στὰ οἰκονομικά, ἐπαγγελματικὰ καὶ κοινωνικὰ προβλήματα, μὲ ἀπεργιακοὺς ἀγῶνες, μὲ μαζικὲς κινητοποιήσεις, μὲ συλλαλητήρια, μὲ προοπτικὴ τὴ γενικὴ ἀπεργία γιὰ τὴν ἀνατροπὴ τῆς δικτατορίας. Ἡ παρουσία μας ἐδῶ ἀποτελεῖ κέντρο συσπειρώσεως καὶ μαζικοποιήσεως τοῦ λαϊκοῦ ἀγώνα. Ὅλοι ἑνωμένοι στὸν ἀγώνα γιὰ τὴ δημοκρατία καὶ τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία.

 

Ἀνακοίνωση τῆς Συντονιστικῆς Ἐπιτροπῆς στοὺς δημοσιογράφους στὶς 3.30 Παρασκευὴ 16 Νοεμβρίου 1973 στὴν αἴθουσα τῆς Ἀρχιτεκτονικῆς τοῦ Ἐθνικοῦ Μετσόβειου Πολυτεχνείου

 

 

χριστιανισμὸς καὶ Μὰρξ

 

    […] Πρέπει νὰ ποῦ με ὅτι ὁ σοσιαλισμὸς μπορεῖ νὰ εἶναι γιὰ μᾶς καὶ δυνατὸς καὶ παραδεκτός, ἀλλὰ βέβαια ὄχι πάνω σὲ ἀθεϊστικὲς βάσεις. Καὶ γι’ αὐτὸ -πρέπει νὰ τὸ ποῦμε- δὲν εἴμαστε κατ’ ἀρχὴν κατὰ τοῦ σοσιαλισμοῦ. […]

Ὁ Μὰρξ πολὺ νωρὶς ἔγινε ἀθεϊστὴς κι ὁ ἀθεϊσμός του δὲν εἶναι ἕνας ἁπλὸς ἀθεϊσμός. Δὲν εἶναι χωρὶς λόγο τὸ ὅτι ὁ Σέργιος Μπουλγκάκωφ, ὁ πρώην μαρξιστής, ἔγραψε γιὰ τὸν «Μὰρξ ὡς θρησκευτικὸ τύπο». Πρόσφατα ὁ Γάλλος φιλόσοφος Morris Clavel ἔδωσε σωστὴ συμβουλὴ στοὺς χριστιανούς: νὰ μὴν ὑποτιμοῦν τὸν Μάρξ. Καὶ συμφωνῶ μαζί του. Ὑπάρχει πράγματι κάτι τιτανικὸ στὸ Μάρξ, κάτι προμηθεϊκό, κάτι ἀπὸ τὸν Ἑβραῖο Σαῦλο ποὺ ὅμως δὲν ἔγινε Παῦλος. Δὲν συμφωνῶ μ’ ἐκείνους ποὺ ποὺ θεωροῦν ὅτι ὁ Μὰρξ ἦταν ἁπλῶς ἀθεϊστής. Ἦταν κάτι περισσότερο: ἀντιθεϊστής. Ὁ Μὰρξ δὲν θέλει μόνο τὴν κατάργηση τῆς θρησκείας, ἀλλὰ τὴν κατάργηση τοῦ Θεοῦ. Ἡ κατάργηση τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ τελευταῖο του μυστήριο. Αὐτὸ μᾶς ἀποκαλύπτουν ἤδη οἱ στίχοι τοῦ νεαροῦ Μάρξ: «Μίσος ἐναντίον ὅλων τῶν θεῶν…θέλω νὰ θέσω τὸν θρόνο μου πάνω στὸ ὕψος, νὰ ἀντιδικήσω τὸν ὔψιστο… νὰ ρίξω τὸ γάντι σ’ ὅλον τὸν κόσμο…νὰ αἰσθάνομαι ἴσος μὲ τὸν Δημιουργό…». Ὁπωσδήποτε φαίνεται ἐδῶ ἡ κοσμική, θεουργικὴ διεκδίκηση τοῦ Μάρξ. Φαίνεται ὅτι γιὰ τὸν Μὰρξ ὁ Θεὸς ἀποτελεῖ τὸν κατ’ εὐθείαν κίνδυνο γιὰ τὸ παναρμόδιο βασίλειο τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Μπερντιάεφ σωστὰ ἐπεσήμανε τὸ ἀντιθεϊκὸ πάθος τοῦ Μὰρξ ποὺ ἦλθε ὡς ἀποτέλεσμα τῆς θεοποιήσεως τῆς μελλούσης ἀνθρωπότητος. Δηλαδὴ πρόκειται, ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ Ντοστογιέφσκυ, γιὰ τὸν πανάρχαιο ἐκεῖνο πειρασμὸ τῆς οἰκοδομήσεως τοῦ «Πύργου τῆς Βαβέλ» ἤ, μὲ ἄλλα λόγια, γιὰ τὸν βαθὺ καὶ καυτὸ πόθο τῆς αὐτοθεοποιήσεως τῆς ἀνθρωπότητος. […]

Ἐγὼ βέβαια δὲν ἔχω σκοπὸ νὰ ὑπερασπισθῶ ἐδῶ τὴ θρησκεία. Θέλω μόνον νὰ πῶ ὅτι ὁ Μὰρξ δὲν γνώριζε καλὰ τὸν Χριστιανισμὸ (ἕνα διάστημα μάλιστα πίστευε ὅτι οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ πράγματι ἔτρωγαν «κρέας παιδιῶν»!). Ἀκόμα λιγότερο γνώριζε τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. […]

 

Ἱερομόναχος Ἀθανάσιος Γιέβτιτς, Μαρξιστικὴ καὶ χριστιανικὴ ἀντίληψη τῆς θρησκείας, περ. Σύναξη, τ. 9 (1984).

προτιμότερος ὁ ἀθεϊσμὸς ἀπὸ τὴν ἀδιαφορία

-    Ἀπεναντίας, ὁ ἀθεϊσμὸς εἶναι πιὸ ἀξιοσέβαστος ἀπ’ τὴν ἀδιαφορία ἑνὸς ἀνθρώπου τῶν κοσμικῶν κύκλων, - πρόσθεσε εὔθυμα κι ἁπλόψυχα.

-         Ἀχά, ἔτσι, ἔ;

-    Ὁ ἀπόλυτος ἀθεϊστὴς στέκεται στὸ προτελευταῖο ἐπάνω σκαλοπάτι καὶ τὸν χωρίζει ἕνα βῆμα ἀπ’ τὴν ἀπόλυτη πίστη (ἄλλο ζήτημα ἂν θὰ τὸ κάνει ἢ ὄχι αὐτὸ τὸ βῆμα) μὰ ὁ ἀδιάφορος δὲν ἔχει καμιὰ πίστη, ἐχτὸς ἀπὸ ἕναν κακὸ φόβο.

-        Ὡστόσο ἐσεῖς…διαβάσατε τὴν Ἀποκάλυψη; […]

-       Σᾶς ἔκανε ἐντύπωση ποὺ ὁ Ἀμνὸς ἀγαπάει περισσότερο τὸν κρύο παρὰ τὸν χλιαρό, - εἶπε, - καὶ σᾶς δὲν σ’ ἀρκεῖ νὰ εἶστε χλιαρός.

 

Φ. Ντοστογιέσκι, Δαιμονισμένοι, μτφρ. Ἄρης Ἀλεξάνδρου, τ. Γ´, ἐκδ. Γκοβόστη

Μ. Θεοδωράκης - 7η Συμφωνία

 

αξιο-λόγηση ανάξια λόγου

    

Το βροντερό ΟΧΙ των εκπαιδευτικών στην υποτιθέμενη αξιολόγηση δεν έχει καμία σχέση με μία συντεχνιακή εμμονή ακινησίας και οπισθοδρόμησης, αλλά με τον αγώνα και την αγωνία να παραμείνει το δημόσιο σχολείο άθικτο απ’ την αρπακτικότητα της αγοράς και την αντισυνταγματική θέσπιση διακρίσεων εντός του.

Η αξιολόγηση της σχολικής μονάδας, στην οποία αντιτίθεται η συντριπτική πλειονότητα των εκπαιδευτικών, είναι μία διαδικασία διοικητικής υποκρισίας, εφόσον σκοπός της δεν είναι η ποιοτική αναβάθμιση του εκπαιδευτικού έργου αλλά η μετακύλιση των κρατικών ευθυνών για κάθε έλλειψη, ανεπάρκεια και αδυναμία στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Είναι σαν για την ἔλλειψη των ΜΕΘ να φταίνε οι υγειονομικοί…

Αποτελεί τον προθάλαμο της κατηγοριοποίησης των σχολείων σε «αποδοτικά» και μη καταστρατηγώντας με τον τρόπο αυτό τη συνταγματική υποχρέωσή του για καθολική, ισότιμη και εξίσου ποιοτική παροχή δημόσιας εκπαίδευσης σε κάθε της βαθμίδα.

 Εγκαθιδρύει έναν ανούσιο γραφειοκρατικό γολγοθά, που το μόνο αποτέλεσμά του θα είναι ο πλήρης και καταστροφικός αποπροσανατολισμός του εκπαιδευτικού από τον κύριο σκοπό της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Στις συνθήκες αυτές το μάθημα καθίσταται πάρεργο ελάχιστης προτεραιότητας. 

Όσο δε αφορά στην αξιολόγηση του ίδιου του εκπαιδευτικού, πρόκειται για μία διαδικασία παρωδία, καθώς οι τεχνητές συνθήκες που επιβάλλει νοθεύουν απροκάλυπτα και καθοριστικά το προς αξιολόγηση αποτέλεσμα.

Ακυρώνει αντιπαιδαγωγικά την αυτενέργεια εκπαιδευτικού-μαθητή, αφού η εκπαιδευτική διαδικασία εγκιβωτίζεται σε ασφυγκτικές νόρμες αδιαφορώντας για τον ιδιαίτερο και κάθε φορά ανεπανάληπτο χαρακτήρα των ειδικών συνθηκών κάθε τάξης.

Ποσοτικοποιεί στανικά μία κατεξοχήν δυναμική λειτουργία, όπως αυτή της αλληλεπίδρασης εκπαιδευτικού-μαθητή, η οποία διέπεται σχεδόν αποκλειστικά από ποιοτικά χαρακτηριστικά και ζητούμενα. Στο εξής αγαθά όπως η διαμόρφωση και η καλλιέργεια προσωπικοτήτων, αξιών αλλά και η ανατροφοδότηση της σχέσης εκπαιδευτικού-μαθητή θα αντικαθίστανται από μετρήσιμες δεξιότητες πάντα κατά τα επικαιρικά κάθε φορά κελεύσματα της αγοράς.

Όλα τα παραπάνω επιχειρούνται από ένα υπουργείο, το οποίο έχει να επιμορφώσει τους λειτουργούς του από τον πρώτο χρόνο του διορισμού τους! Κι όταν η επιμόρφωση πραγματοποιείται, κατά πάγιο αίτημα της εκπαιδευτικής κοινότητας, αυτή έχει να κάνει με συγκυριακές διαδικασίες βιτρίνας για βιβλία που τον επόμενο χρόνο αποσύρονται, για ειδικές περιστάσεις (βλ. lockdown) που έχουν πια παρέλθει ή για νέες πρακτικές, που ήδη εφαρμόζονται, αλλά πιστοποιούνται μετά την παρέλευση ετών (βλ. Β1 και Β2 επίπεδο ΤΠΕ)! Είναι το ίδιο υπουργείο που προσλαμβάνει αναπληρωτές τον Δεκέμβριο και σε ένα μήνα τους σύρει σε ΕΔΕ διότι δεν ανταποκρίνονται στον απαιτούμενο χρόνο κάλυψης της ύλης (!), το ίδιο υπουργείο που ξέχασε να αξιολογήσει με άριστα τους εκπαιδευτικούς, που έφεραν εις πέρας την τηλεκπαίδευση όντες ανεπιμόρφωτοι και εγκαταλειμμένοι σε πρωτόγνωρες συνθήκες. Είναι το ίδιο το υπουργείο που αυτοαξιολογήθηκε με άριστα στην αντιμετώπιση της κρίσης μοιράζοντας …αλεξίπτωτα για μάσκες και κουνά τώρα το δάχτυλο του αυταρχισμού στην εκπαιδευτική κοινότητα κατασυκοφαντώντας την ως αρνήτρια της αξιολόγησης, που το ίδιο δεν δέχεται για τον εαυτό του!

Τα παραπάνω δεν αμνηστεύουν ούτε τις αστοχίες των συνδικαλιστικών σωματείων, ούτε τις όποιες ευθύνες των εκπαιδευτικών. Το κάθε τι όμως αντιστοιχεί σε συγκεκριμένο αποδέκτη. Και επί του προκειμένου η ερχόμενη «αξιολόγηση» όχι απλώς δεν έχει σκοπό να αναβαθμίσει την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης και να θεραπεύσει προβλήματα και αδυναμίες, αλλά τουναντίον να τα καταστήσει καθεστώς. Για να απεμπλακεί διαπαντός από τον βραχνά της διαφύλαξης και αναβάθμισης των δημόσιων αγαθών, ώστε η ισότιμη πρόσβαση όλων σε αυτά να χαρακτηρίζεται «αγκύλωση» και «λαϊκισμός». Ο χώρος της παιδείας άλλωστε δεν είναι ο μόνος που αντιμετωπίζεται ως βαρίδιο και πρόσκομμα από τη νεοφιλελεύθερη αλλεργία σε οτιδήποτε συνιστά κοινωνία.   

Ανδρέας Βιτούλας – αντιπρόεδρος ΕΛΜΕ Καστοριάς