ἀγάπη ἀκόρεστος

 

• ἀλλὰ ἂς βασιλεύῃ μόνη ἡ ἀγάπη, καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἀνάγκη στρατοῦ ἢ φυλακῶν
• ὁ Κύριος ἀγαπᾶ ἡμᾶς πλεῖον ἢ ἡμεῖς δυνάμεθα νὰ ἀγαπῶμεν ἑαυτοὺς
• ὁ Θεὸς εἶναι Ἀγάπη ἀκόρεστος
• ὅλαι αἱ ἁμαρτίαι εἶναι ὡς σταγὼν ἐνώπιον τοῦ πελάγους τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ
• ὅστις όμως δὲν ἀγαπᾶ τοὺς ἐχθρούς, οὗτος δὲν θὰ ἔχῃ εἰρήνην, ἔστω καὶ ἂν εἰσάγουν αὐτὸν εἰς τὸν παράδεισον

 ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης

«Μ’ αὐτό ’ναι κομμουνισμός!»

  

- […] ὅσοι εἶναι κοντὰ στὸ Χριστὸ λένε: «Πορεύου καὶ διαμοίρασε τὰ ὑπάρχοντά σου καὶ γίνου ὁ ὑπηρέτης ὅλων». Καὶ θά ’σαι πιὸ πλούσιος παρ’ ὅσο ἤσουν προτήτερα, ἄπειρες φορὲς πλουσιώτερος· γιατὶ δὲν εἶναι μόνο τὸ φαΐ, οὔτε τ’ ἀκριβὰ φορέματα, οὔτε ἡ περηφάνεια κι ὁ φθόνος ποὺ δίνουν τὴν εὐτυχία, μὰ ἡ ἄπειρα πολλαπλασιασμένη ἀγάπη. Δὲ θὰ κερδίσεις ἕναν μικρὸ πλοῦτο, οὔτε ἑκατὸ χιλιάδες, μήτε ἕνα ἑκατομμύριο, μὰ τὸ σύμπαν ὁλάκερο! Τώρα μαζεύουμε δίχως νὰ χορταίνουμε καὶ σπαταλοῦμε τρελλά: τότε, ὅμως, δὲ θὰ ὑπάρχουν οὔτε ὀρφανά, μήτε φτωχοί, γιατὶ εἶν’ ὅλοι δικοί μου, ὅλοι συγγενεῖς μου, τοὺς ἀπόχτησα ὅλους τοὺς ἀγόρασα ὅλους ὣς τὸν τελευταῖο! Σήμερα, δὲν εἶναι κάτι σπάνιο, ἀκόμη κι ὁ πλούσιος, κι ὁ μεγάλος ν’ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἡμερῶν τους, κι οὔτε ποὺ ξέρουν κ’ οἱ ἴδιοι πιά, τὶ εἴδους καινούργια διασκέδαση νὰ σκαρφιστοῦνε. Τότε, ὅμως, κ’ οἱ μέρες σου κ’ οἱ ὧρες σου θὰ πολλαπλασιατοῦν χίλιες φορές, γιατὶ δὲ θὰ θέλεια πιὰ νὰ χάσεις οὔτε ἕνα ἐλάχιστο δευτερόλεπτο, ποὺ κάθε ἕνα, καὶ τὸ πιὸ ἐλάχιστο, θὰ δίνει τὴ συνείδηση τῆς χαρᾶς στὴν καρδιά σου. Τότε θ’ ἀποχτήσεις τὴ σοφία, ὄχι μόνο ἀπὸ τὰ βιβλία, μὰ γιατὶ θα ’σαι μὲ τὸν ἴδιο τὸ Θεὸ πρόσωπο μὲ πρόσωπο· κ’ ἡ γῆ θ’ ἀπαστράψει περισσότερο ἀπὸ τὸν ἥλιο, καὶ δὲ θὰ ὑπάρχει οὔτε θλίψη, μήτε στεναγμός, μὰ μόνο ἕνας μοναδικός, ἀνεκτίμητος παράδεισος […].

- Μακὰρ Ἰβάνοβιτς! Τὸν διέκοψα, ξαφνικά, ζεσταμένος ἀνυπολόγιστα κι ὁ ἴδιος ἐγὼ (θυμοῦμαι καλὰ κεῖνο τὸ βράδυ), - Μακὰρ ἰβάνοβιτς!

Μ’ αὐτό ’ναι κομμουνισμός, κηρύσσετε, ἀληθινά, τὸν κομμουνισμό!

Φ. Ντοστογιέφσκυ, Ὁ ἔφηβος, μτφρ. Ἄρη Δικταίου

ἐξημέρωση καὶ ἔλεγχος

 

    […] Στὸ Ἒλ Σαλβαδὸρ οἱ Ἱησουΐτες ἔκαναν μιὰ σύσκεψη γιὰ νὰ ἀνακεφαλαιώσουν τὴν κατάσταση στὴν Κεντρικὴ Ἀμερική. Καὶ εἶπαν πὼς ὑπάρχουν δύο ὄψεις τῆς τρομοκρατίας: ἡ μία εἶναι τὸ χαμηλὸ ἐπίπεδο τῆς τρομοκρατίας ποὺ ὑπάρχει πάντα π.χ. μιὰ πολιτικὴ δολοφονία ποῦ καὶ ποῦ γιὰ νὰ ὑπενθυμίζει: «μὴν ξεχνᾶτε πὼς εἴμαστε ἐδῶ κι ἂς μὴ φαινόμαστε πολύ». Αὐτὴ εἶναι ἡ στενὴ ὄψη τῆς τρομοκρατίας.

Μετὰ ὑπάρχει ἡ βαθύτερή της ὄψη, ποὺ καλλιεργεῖται γιὰ καιρὸ καὶ ἐξημερώνει τοὺς ἀνθρώπους. Τοὺς κάνει νὰ ἐσωτερικεύουν τὴ γνώση ὅτι ὑπάρχουν στενὰ ὅρια σ’ αὐτὰ ποὺ ἐπιτρέπεται νὰ κάνουν κι ἂν ξεπεράσουν τὰ ὅρια, θὰ ἔχουν πολὺ σοβαρὰ προβλήματα […]. Ὅταν αὐτὴ ἡ γνώση μπεῖ μέσα στὸν ψυχισμὸ τῶν ἀνθρώπων, τότε, ὅπως λένε, ἔχουν ἐξημερωθεῖ καὶ οἱ ἰσχυροὶ μποροῦν νὰ κάνουν ἐκλογὲς χωρὶς καμιὰ ἀνησυχία. Γιατὶ ὁ κόσμος ἔχει καταλάβει πὼς δὲν ἔχει καμία ἐκλογή. Κι αὐτὸ συμβαίνει σὲ μεγάλο μέρος τοῦ Τρίτου Κόσμου.

Στὶς εὔπορες χῶρες συμβαίνουν ἄλλα παράλληλα πράγματα. Κι ὅλα εἶναι ἐναντίον τῆς παράδοσης τῆς ἐλεύθερης βούλησης. Στὶς δικές μας, τὶς πιὸ ἐλεύθερες κοινωνίες, ἰσχύει ὁ ἔλεγχος τῆς κοινῆς γνώμης πιὸ πολὺ ἀπὸ τὴ βία. Ἔτσι ἐλέγχεται ὁ λαός. […]

 

Νόαμ Τσόμσκι, ἀπὸ τὴν ἐκπομπὴ τῆς ΕΡΤ1 Στὰ μονοπάτια τῆς σκέψης

ἡ κρυφὴ γιὰ τὴ χυδαιότητα τραγωδία

 

Yves Klein

    Αὐτὸ ποὺ ἀποσιωπᾶται εἶναι καὶ τὸ πιὸ κρυφό, τὸ ἐγγύτερο καὶ τὸ πιὸ πραγματικό. Ἐκεῖ ποὺ ὁ χυδαῖος νοῦς δὲν βλέπει καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἰδεῖ ἄλλο πρᾶγμα ἀπὸ ἀθεϊσμό, ἐκεῖ πρόκειται, κατὰ βάθος, γιὰ τὸ ἀντίθετο: κάτω ἀπὸ τὶς λέξεις «μηδὲν» καὶ «θάνατος» βρίσκεται τὸ Εἶναι, τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ Εἶναι, ποὺ προσφέρεται στὴ σκέψη. […]

Μόνο οἱ ἀπόκληροι καὶ αὐτοὶ ποὺ κουράσθηκαν ἀπὸ τὸν χριστιανισμό τους ἀναζητοῦν στὶς προτάσεις τοῦ Nietzsche μιὰ αἰωρούμενη ἐπιβεβαίωση τοῦ ἀμφίβολου ἀθεϊσμοῦ τους. […] «Γύρω ἀπὸ τὸν ἥρωα» ὅλα γίνονται τραγωδία. Καὶ μόνο ἡ τραγωδία, στὴν ἀνέλιξή της, γεννᾶ τὴν ἐρώτηση γιὰ τὸν Θεό. Γύρω ἀπὸ τὸν Θεὸ -καὶ ἴσως μόνο- ὅλα γίνονται κόσμος.

 

Martin Heidegger, GA 44, Nietzsches metaphysische Grundstellung im abendländischen Denken: Die ewige Wiederkehr des Gleichen

 

«νὰ παρηγορᾶτε τοὺς ξένους»

 

[…] νὰ παρηγορᾶτε τοὺς ξένους καὶ νὰ τοὺς δίνετε ψωμὶ νὰ τρώγουσιν καὶ νὰ γευματίζουν καὶ ἀπὸ κανένα κομμάτι ψωμὶ καὶ νὰ πηγαίνουσιν εἰς τὴν ὥραν τὴν καλήν.

Διότι ἀκούομεν, ἀδελφοί μου, ὁποὺ λέγει ἡ Παλαιὰ Διαθήκη, ὅτι ὁ Πατριάρχης Ἀβραὰμ […] βάνει καὶ κτίζει ἕνα σπίτι καὶ ἀνοίγει τρεῖς θύρας καὶ ἔβαλε ψωμᾶν καὶ ἐζύμωνεν, καὶ ὅσοι ἄνθρωποι ἐδιάβαινον, ὅλους τοὺς ἐφίλευεν. Καὶ εἶχε συνήθειαν, κάθε ἡμέραν, ἂν ἴσως δὲν ἐπήγαινεν ξένος νὰ φάγῃ ψωμί, μήτε ὁ Ἀβραὰμ δὲν ἔτρωγεν.

 

Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς

 

στὴν ἐλευθερία τῆς φύσης

 

Αὐτὸς ποὺ εἶναι τέλειος στὴν ἀγάπη καὶ ἔφθασε σὲ πλήρη ἀπάθεια δὲν γνωρίζει τὴ διαφορὰ μεταξὺ τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ τοῦ ξένου ἢ μεταξὺ τῆς δικῆς του ὕπαρξης καὶ τῆς ξένης, μεταξὺ τοῦ πιστοῦ καὶ τοῦ ἄπιστου, μεταξὺ τοῦ δούλου καὶ τοῦ ἐλεύθερου ἢ γενικὰ μεταξὺ τοῦ ἄνδρα καὶ τῆς γυναίκας, ἀλλὰ ἀφοῦ ἔγινε ἀνώτερος τῆς τυραννικῆς ἐξουσίας τῶν παθῶν καὶ ἀποβλέπει στὴ μία φύση τῶν ἀνθρώπων, ὅλους τοὺς βλέπει ἴσους καὶ πρὸς ὅλους φέρεται μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. Διότι γι’ αὐτὸν «δὲν ὑπάρχει Ἕλληνας καὶ Ἰουδαῖος, οὔτε ἄνδρας καὶ γυναῖκα, οὔτε δοῦλος καὶ ἐλεύθερος, ἀλλὰ ὅλα καὶ σὲ ὅλους εἶναι ὁ Χριστός».

 

ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, Κεφάλαια περὶ ἀγάπης - ἑκατοντὰς δευτέρα 

ἡ βία τῆς δουλείας καὶ τῆς μίσθωσης

 

Ὁ Πάνσοφος καὶ Πανάγαθος Θεὸς εἰς τοῦτον τὸν κόσμον ἔκαμε πατέρα καὶ υἱὸν κι ὄχι δοῦλον καὶ μισθωτόν. […] ὕστερον εὑρέθη ἡ δουλεία, ἥγουν ἡ σκλαβεία καὶ ἡ μίσθωσις. Ἡ δουλεία ἔγινεν ἀπὸ τὴν κακίαν τῶν ἀνθρώπων ὅπου ἐμάχοντο ἕνας κατὰ τοῦ ἄλλου κι ἐσκλαβώνοντο. Ἡ δὲ μίσθωσις ἀπὸ τὴν πτωχείαν καὶ ἔνδειαν ὅπου ἠκολούθησαν εἰς τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν πλεονεξίαν τῶν ὁμογενῶν ἀνθρώπων. Ἰδοὺ λοιπὸν καὶ ὁ δοῦλος καὶ ὁ μισθωτὸς ὅπου ἔγινον ἀπὸ τὴν κακίαν ὅπου ἠκολούθησεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Διατὶ χωρὶς βίαν καὶ πτωχείαν οὔτε δοῦλος γίνεται τινὰς οὔτε μισθωτός.

 

Ὁσίου καὶ Θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου τὰ εὑρισκόμενα διηρημένα εἰς δύω, μτφρ. Διονυσίου Ζαγοραίου, Λόγος 24